kadın her sabah olduğu gibi o günde beyaz değneği ve el yordamı ile otobüse binmişti.Şoför:soldan üçüncü sıra boş hanımefendi, dedi. kadın 32 yaşında güzel bir bayandı ve eşi oldukça yakışıklı bir deniz subayı idi.bundan bir kaç ay önce yanlış bir teşhis sonucu gerçekleştirilen ameliyatla gözlerini kaybetmişti genç kadın ve asla göremeyecekti.kocası ameliyattan sonra acı gerçeği öğrenince yıkılmış ve kend i kendine bir söz vermişti.asla karısını yalnız bırakmayacak, ona sonuna kadar destek olacak, kendi ayakları üzerinde durana kadar cesaret verecekti. günler geçiyordu.kadın her geçen gün kendini daha kötü hissediyor, çok sevdiği kocasına yük olduğunu düşünüyordu.eşinin bu içine kapanık, karamsar hali kocayı çok üzüyordu.bir an önce bir şeyler yapması gerekiyordu, karısı günden güne kendi içine kapanık dünyasında kayboluyordu.bütün gün düşündü koca, nasıl yardım edebilirim güzeller güzeli eşime diye.birden aklına eşinin eski işi geldi.geri dönmesini isteyecekti.ama bunu ona nasıl söyleyecekti, çünkü artık çok kırılgan ve neşesizdi. bütün cesaretini toplayarak akşam karısına konuyu açtı.karısı dehşetle gözlerini açtı:ben bunu nasıl yaparım ben körüm, diye bağırdı. kocası ona destek olacağını, her sabah kendisinin işe bırakacağını ve akşamları da iş çıkışında alacağını ve ona çok güvendiğini söyledi.Çünkü eşini tanıyordu ve bunu başarabileceğini biliyordu.kadın büyük bir umutsuzlukla kabul etti çünkü eşini çok seviyordu ve onu kırmak istemiyordu.her sabah eşini işine bırakıyor ve akşamları da alıyordu fedakar koca.günler böyle ilerledi, karısı eskisinden biraz daha iyiydi.fakat kocası daha fazlasını istiyordu, kendisine söz vermişti sonuna kadar gidecekti.aksam karısına:artık işe kendin gidip gelmelisin, dedi.kadın şaşırmıştı.bunu asla yapamayacağını söyledi.kocası ısrar edince onu yine kıramadı ve bütün cesaretini topladı.bunu kendisi de istiyordu ama o kadar güveni yoktu.